استادان و رهروان موسیقی ایرانی

تلاشی است نه در خور شان و مرتبه هنرمندان این مرز و بوم.هدف ابراز ارادت است به ستارگان هنر و ادب ایران عزیز.

دربندی ابوالقاسم(نوازنده سنتور و نقاش)
 
 

 

سخن از هنرمند فقید و از دست رفته‏یى است که سال‏ها نه در موسیقى بلکه در هنر نقاشى و مینیاتور از بزرگان زمان خود بود، او ابوالقاسم دربندى نام داشت که در سال 1309 در دربند شمیران از حوالى تهران دیده به جهان باز کرد.
پدر وى مرحوم مصطفى دربندى با موسیقى مأنوس بود و خود با نواختن سنتور و ضرب آشنایى فراوان داشت.
دوران کودکى را نزد پدر به فراگیرى سنتور پرداخت و از سن هفده سالگى به هنرستان ملى رفت و در آنجا به فراگیرى موسیقى به صورت عملى مشغول گردید.
در سن بیست و یک سالگى توسط یکى از دوستان خود به محضر شادروان رضا ورزنده رفت و مدت پنج سال نزد این هنرمند ارجمند مشق سنتور کرد و خیلى چیزها آموخت .
کلاس زنده‏یاد ورزنده در آن زمان در خیابان زرین‏نعل پشت خیابان مقابل اداره برق تهران بود، که وى همیشه از علاقه‏یى که به استاد ورزنده داشت همیشه یکى دو ساعت زودتر در جلوى کلاس ایشان حاضر مى‏شد تا از مکتب آن هنرمند فقید و باارزش بهره مى‏گیرد.
ابوالقاسم دربندى در سال 1330 به رادیو راه یافت و برنامه‏هایى را به اجرا درآورد و در سال 1356 توسط استاد ارجمند حسن کسایى در رادیو اصفهان برنامه‏هاى هنرى متعددى اجرا کرد.
وى، همزمان با فراگیرى علم موسیقى، دست به کار یادگیرى نقاشى نیز زد و به کلاس نقاشى کمال‏الملک که زیر نظر مستقیم استاد حسین زاویه مینیاتوریست بزرگ ایران اداره مى‏شد رفت و نقاشى و مینیاتور را فراگرفت و به سرعت در این کار هنرى پیشرفت کرد به طورى که خود بعدها، آتلیه مجهزى را در خیابان ولى‏عصر (ع) دایر کرد و به تربیت شاگردان همت گماشت و اشعار شعراى بزرگ و نامى ایران مثل: حکیم ابوالقاسم فردوسى، شیخ اجل سعدى و خواجه حافظ شیرازى و مولوى را به تصویر کشید که از کارهاى جالب هنرى و مفید در هنر نقاشى و مینیاتور کشور است.
روى ساز سنتور ابوالقاسم دربندى یک نقاشى مینیاتور مى‏باشد که از کارهاى بدیع هنرى است و منحصر به فرد مى‏باشد که از یادگارهاى خود این هنرمند والا مى باشد، ابوالقاسم دربندى، در سال 1346 موفق به اختراع چسبى به نام «فویل» شد که در کار تابلوسازى نئون کاربرد بسیار دارد و از بهترین چسب‏هاى خارجى هم باارزش‏تر مى‏باشد و با آنها کاملا رقابت مى‏نماید.
وى در سال 1336 با سرکار خانم ابوالقاسمی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند، دو پسر و یک دختر شدند که پسر بزرگ وى به نام فریبرز دربندى هنرمند نقاش و پسر کوچکتر او نوازنده سنتور و ضرب مى‏باشد.

ابوالقاسم دربندى در هفتم فروردین‏ماه 1366 دار فانى را وداع گفت و او را در بهشت زهرا به خاک سپردند، خداوند روحش را قرین رحمت خود فرماید.

:::برگرفته از کتاب مردان موسیقی سنتی و نوین ایران

یادآوری:

اینجانب بیش از بیست سال است که با این خانواده محترم افتخار آشنایی دارم و آقای فریبرز دربندی پسر ارشد این هنرمند عزیز دوست و همکار من می باشد. متاسفانه امیر فرامرز دربندی که ایشان هم ادامه دهنده راه هنری پدر بودند و در نواختن ضرب و پیانو  و سنتور تبحر داشتند بسیار غیر منتظره و ناگهانی در عنفوان جوانی در بیست چهارم تیرماه 1386 از بین ما پر کشید و به دیار باقی شتافت.خدایشان بیامرزد و روحشان در آرامش ابدی باد.

مرحوم دربندی همچنین در زمینه نقاشی کتاب کودکان نیز فعالیت داشتند که برخی از فهرست کتابهای مزبور در نشانی زیر قابل دیدن می باشد:

http://www.ketab.ir/BookList.aspx?Type=Authorid&Code=34364

 آن دوست که عهد دوستداران بشکست

می رفت و منش گرفته دامان در دست

میگفت که بعد از این به خوابم بینی

پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست.

از راست به چپ استاد دربندی . مرحوم علی آقا وفاپور و استاد حسن کسایی

استاد حسن کسایی